៧ កំហុសជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់ដែលកីឡាករ ២០២៦ តែងធ្វើ

៧ កំហុសជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់ដែលកីឡាករ ២០២៦ តែងធ្វើ

ការជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់ត្រឹមត្រូវចាប់ផ្តើមពីទីលាន និងភាពសមរបស់ជើង មិនមែនពីម៉ាក ឬរូបរាងឡើយ។ កីឡាករនៅកម្ពុជា និងអ្នកតាមដានការប្រកួត FIFA World Cup 2026 គួរពិនិត្យប្រភេទបាតស្បែកជើង ចន្លោះម្រាមជើងប្រហែល ៥–១០ មីលីម៉ែត្រ ទម្ងន់ និងសម្ភារៈ មុនពេលទិញ។ ស្បែកជើងសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិប្រើប៊ូត FG ខណៈទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិតគួរប្រើ AG ហើយទីលានក្នុងសាលាត្រូវការ IN ឬ IC ដែលមានបាតរាប។ FIFA Laws of the Game ក៏កំណត់ឱ្យឧបករណ៍កីឡាករមានសុវត្ថិភាព និងមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អ្នកដទៃ។ កំហុសធំបំផុតគឺទិញតាមតម្លៃទាប ឬតារាកីឡាដែលចូលចិត្ត ដោយមិនពិនិត្យទីលាន និងទម្រង់ជើង។ សូមវាស់ជើងនៅពេលល្ងាច សាកជាមួយស្រោមជើងប្រកួត ហើយដើរឬរត់ខ្លីៗមុនសម្រេចចិត្ត។

ចំណុចសំខាន់បំផុត៖ តើត្រូវជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់យ៉ាងដូចម្តេច?

ជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់តាមលំដាប់៖ ប្រភេទទីលាន ទំហំ និងទម្រង់ជើង បាតស្បែកជើង សម្ភារៈ និងតួនាទីក្នុងការប្រកួត។ លំដាប់នេះមានសារៈសំខាន់ជាងម៉ាក ដោយសារប៊ូត FG ដែលសមសម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ អាចបង្កើនសម្ពាធលើកជើងនៅលើស្មៅសិប្បនិម្មិត។ បន្ទាប់មកពិនិត្យចម្ងាយម្រាមជើង ៥–១០ មីលីម៉ែត្រ ការចាក់សោរកែងជើង និងភាពអាចបត់បានរបស់ផ្នែកខាងមុខ។ សម្រាប់ការប្រកួតប្រចាំសប្តាហ៍ ការលួងលោម និងការកាត់បន្ថយការរអិលគួរត្រូវបានដាក់មុនទម្ងន់ស្រាលបំផុត។ ការវិភាគក្រុមអាចជួយភ្ជាប់ការជ្រើសឧបករណ៍ជាមួយស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមបានកាន់តែច្បាស់។

ចង់ស្វែងយល់ពីការវិភាគកីឡាបាល់ទាត់ឱ្យបានទូលំទូលាយជាងនេះ សូមចាប់ផ្តើមពីប្រភពខាងក្រោម។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើកីឡាករមើលឃើញអ្វីខ្លះនៅពេលសាកស្បែកជើង?

នៅពេលសាកស្បែកជើង កីឡាករគួរមើលឃើញការចាក់សោរកែងជើងល្អ ម្រាមជើងមិនត្រូវបានបង្ហាប់ និងបាតអាចបត់តាមចលនាធម្មជាតិ។ ស្បែកជើងដែលមានទំហំត្រឹមត្រូវមិនគួរធ្វើឱ្យកែងជើងលើកចេញពេលរត់ ឬធ្វើឱ្យម្រាមជើងប៉ះផ្នែកខាងមុខពេលឈប់ភ្លាមៗ។ សាកវាជាមួយស្រោមជើងដែលប្រើក្នុងការប្រកួតយ៉ាងហោចណាស់ ១០ នាទី ហើយពិនិត្យសម្ពាធលើកែងជើង ម្រាមជើង និងផ្នែកខាងក្រៅនៃជើង។

កំហុសដែលជួបញឹកញាប់គឺការវាស់ទំហំតែពេលព្រឹក។ ជើងមនុស្សអាចហើមបន្តិចនៅពេលរសៀល ឬបន្ទាប់ពីហាត់ប្រាណ ដូច្នេះការវាស់នៅចន្លោះម៉ោង ៤ ដល់ ៨ ល្ងាចអាចផ្តល់លទ្ធផលជាក់ស្តែងជាង។ ប្រសិនបើជើងខាងឆ្វេង និងខាងស្តាំមានទំហំខុសគ្នា សូមជ្រើសតាមជើងធំជាង ហើយប្រើស្រោមជើង ឬបន្ទះទ្រទ្រង់សមរម្យសម្រាប់ជើងតូចជាង។ កុំសន្មតថាស្បែកជើងតឹងនឹងពង្រីកដោយខ្លួនឯង ព្រោះសម្ភារៈសំយោគជាច្រើនពង្រីកតិចជាងស្បែកធម្មជាតិ។

តាម ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ FIFA ឧបករណ៍កីឡាករត្រូវមានសុវត្ថិភាព និងមិនអាចប្រើវត្ថុដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់បាន។ នេះមានន័យថា ការជ្រើសប៊ូតមិនគួរផ្តោតតែទៅលើការរត់លឿនទេ ប៉ុន្តែត្រូវគិតពីកម្លាំងប៉ះទង្គិច និងស្ថេរភាពរបស់កជើងផងដែរ។ សម្រាប់ការស្វែងយល់អំពីចលនាកីឡាករ សូមមើល មគ្គុទ្ទេសក៍ស្ថិតិកីឡាករបាល់ទាត់។

តើការវាស់ជើងត្រឹមត្រូវធ្វើដូចម្តេច?

ដាក់ក្រដាសលើជាន់រាប ឈរដោយទម្ងន់ស្មើគ្នាលើជើងទាំងពីរ ហើយគូសចំណុចពីកែងជើងទៅម្រាមជើងវែងបំផុត។ វាស់ទាំងប្រវែង និងទទឹង បន្ទាប់មកប្រៀបធៀបជាមួយតារាងរបស់ម៉ាកនីមួយៗ ព្រោះទំហំរបស់ អាឌីដាស នីកេ ភូម៉ា និង អាស៊ីក មិនមានស្តង់ដារដូចគ្នាទាំងស្រុងទេ។

វិធីនេះមានប្រយោជន៍ជាងការប្រើលេខទំហំតែមួយ ព្រោះស្បែកជើងម៉ូដែល អាឌីដាស ព្រីដេត័រ អាចមានទម្រង់ខុសពី នីកេ មឺគ្យូរៀល ឬ ភូម៉ា អ៊ុលត្រា។ អ្នកមានជើងទូលាយគួររកមើលផ្នែកខាងមុខដែលមានទំហំគ្រប់គ្រាន់ មិនមែនបង្ខំជើងចូលទៅក្នុងម៉ូដែលស្តើងដើម្បីឱ្យមើលទៅលឿនឡើយ។

វិធីវាស់ទំហំជើងសម្រាប់ស្បែកជើងកីឡា

តើអ្វីជាចំណុចសំខាន់បំផុតទាំង ៣?

ចំណុចសំខាន់បំផុតមាន ៣ គឺ ប្រភេទបាតឱ្យត្រូវទីលាន ភាពសមរបស់ស្បែកជើង និងការគាំទ្រចលនា។ បាតខុសប្រភេទអាចធ្វើឱ្យរអិល ឬជាប់ពេក ខណៈទំហំខុសអាចបង្កពងបែក និងឈឺក្រចក។ ការគាំទ្រដែលសមនឹងតំណែងកីឡាករជួយកំណត់ថាតើស្បែកជើងនោះមានប្រយោជន៍ពិតប្រាកដឬអត់។

១. ប្រភេទបាតត្រូវនឹងទីលាន

• អេហ្វជី៖ សម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិដែលមានភាពរឹងមធ្យម និងស្ងួតល្មម។
• អេជី៖ សម្រាប់ស្មៅសិប្បនិម្មិត ដែលត្រូវការប៊ូតច្រើន និងខ្លីជាង។
• អេសជី៖ សម្រាប់ទីលានសើម និងទន់ ដែលអាចប្រើដែកប៊ូតដោះចេញបាន។
• អេហ្វជី/អេជី៖ ជាជម្រើសកណ្ដាល ប៉ុន្តែមិនគួរយកទៅប្រើលើទីលានគ្រប់ប្រភេទដោយគ្មានការពិនិត្យ។
• អ៊ីន ឬ អាយស៊ី៖ សម្រាប់ទីលានក្នុងសាលា និងផ្ទៃរាបរឹង។
• អិធី៖ សម្រាប់ស្មៅសិប្បនិម្មិតចាស់ ឬទីលានហាត់ប្រាណដែលមានស្រទាប់ខ្លី។

ការមើលតែអក្សរ អេហ្វជី ឬ អេជី មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ ទីលានស្មៅសិប្បនិម្មិតនៅកម្ពុជា អាចមានកម្ពស់សរសៃ និងស្រទាប់កៅស៊ូខុសគ្នា។ ប៊ូតអេហ្វជីដែលមានប៊ូតវែង និងតិច អាចជាប់ខ្លាំងនៅលើស្មៅក្លែងក្លាយ ហើយបង្កកម្លាំងបង្វិលទៅកជើង និងជង្គង់។ ចំណុចនេះជាព័ត៌មានសំខាន់ដែលអ្នកទិញជាច្រើនមិនបានពិនិត្យ។

២. ភាពសម និងទម្រង់ជើង

ស្បែកជើងត្រូវប៉ះជើងយ៉ាងរឹងមាំ ប៉ុន្តែមិនគួរចង្អៀតរហូតដល់បាត់អារម្មណ៍នៅម្រាមជើងឡើយ។ តំបន់កែងជើងគួរចាក់សោរដោយមិនកកិត ហើយផ្នែកកណ្ដាលជើងមិនគួររអិលនៅពេលប្តូរទិស។ ចន្លោះ ៥–១០ មីលីម៉ែត្រនៅខាងមុខជាទូទៅគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការហើមតិចតួច ប៉ុន្តែមិនគួរលើសពីនេះច្រើនពេក។

សម្រាប់កីឡាករដែលមានជើងទូលាយ ស្បែកជើងបែបកាត់ទទឹងធម្មតាអាចធ្វើឱ្យមានសម្ពាធនៅឆ្អឹងម្រាមជើង។ សូមសាកម៉ូដែលជាច្រើនពី អាឌីដាស នីកេ ភូម៉ា និង ញូវបាឡង់ ដោយប្រើចលនាដូចជាការរត់ បត់ និងឈប់។ សម្រាប់អ្នកលេងតំណែងអ្នកចាំទី ឬខ្សែការពារ ភាពរឹងមាំនៃកែងជើង និងស្ថេរភាពអាចសំខាន់ជាងទម្ងន់ស្រាល ២០–៣០ ក្រាម។

៣. សម្ភារៈ និងការគ្រប់គ្រងបាល់

ស្បែកសំយោគទំនើបមានទម្ងន់ស្រាល សម្អាតងាយ និងរក្សារូបរាងបានល្អ។ ស្បែកធម្មជាតិអាចផ្តល់អារម្មណ៍ទន់ និងសម្របតាមជើង ប៉ុន្តែត្រូវការថែទាំ និងអាចស្រូបទឹកបាន។ សម្ភារៈក្រណាត់ស្តើងផ្តល់ការប៉ះបាល់ល្អ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវប្រាកដថាផ្នែកការពារមានភាពរឹងមាំគ្រប់គ្រាន់។

កុំជឿថាស្បែកជើងស្រាលជាងគេនឹងធ្វើឱ្យលឿនជាងគេជានិច្ច។ ភាពលឿនពិតប្រាកដពឹងលើការចាប់ទីលាន កម្លាំងជើង និងបច្ចេកទេសប្តូរទិស។ សម្រាប់ខ្សែបម្រើដែលប៉ះបាល់ច្រើន ផ្ទៃខាងលើដែលមានការកកិតស្រាលអាចជួយការបញ្ជូនបាល់ ខណៈខ្សែប្រយុទ្ធអាចចូលចិត្តទម្រង់ស្តើង និងផ្នែកមុខដែលប៉ះបាល់បានច្បាស់។

សូមប្រៀបធៀបការជ្រើសស្បែកជើងជាមួយការអាន យុទ្ធសាស្ត្រក្រុមក្នុងការប្រកួតបាល់ទាត់ ដើម្បីយល់ថាតួនាទីកីឡាករប៉ះពាល់ដល់ឧបករណ៍យ៉ាងដូចម្តេច។

ចង់សម្រេចជម្រើសដោយផ្អែកលើទិន្នន័យ និងតួនាទីកីឡាករ សូមពិនិត្យព័ត៌មានបន្ថែមនៅទីនេះ។

មើលការណែនាំលម្អិត

តើមានករណីពិសេស និងកំហុសលាក់ខ្លួនអ្វីខ្លះ?

ករណីពិសេសដែលត្រូវប្រយ័ត្នរួមមានការប្រើប៊ូតខុសទីលាន ជើងដែលមានទទឹងមិនស្មើគ្នា ស្បែកជើងថ្មីដែលមិនទាន់ស៊ាំ និងការលេងនៅពេលភ្លៀង។ ស្បែកជើងដែលល្អសម្រាប់ការប្រកួតមួយអាចមិនសមសម្រាប់ទីលានមួយទៀតទេ។ ពិនិត្យបាត សម្ពាធលើជើង និងសភាពអាកាសធាតុរៀងរាល់ពេល មុនពេលប្រើក្នុងការប្រកួតសំខាន់។

កីឡាករមួយចំនួនយកស្បែកជើងថ្មីទៅប្រកួតភ្លាមៗ ដោយគិតថាការរឹតតឹងនឹងបង្កើនការគ្រប់គ្រង។ ជាក់ស្តែង ស្បែកជើងថ្មីអាចបង្កកកិតនៅកែងជើង និងបង្កពងបែកក្នុងរយៈពេល ២០–៤០ នាទីដំបូង។ វិធីមានហានិភ័យទាបជាងគឺប្រើវាក្នុងការហាត់ស្រាល ២–៣ ដង ដោយមិនលើស ៣០ នាទីក្នុងមួយលើក បន្ទាប់មកពិនិត្យតំបន់កកិត និងការបត់របស់បាត។

កុំលាងស្បែកជើងក្នុងម៉ាស៊ីនបោក ឬដាក់ក្រោមថ្ងៃក្តៅខ្លាំង ព្រោះកាវ និងស្រទាប់បាតអាចខូច។ សម្អាតដោយជក់ទន់ ទឹកតិច និងទុកឱ្យស្ងួតនៅកន្លែងមានខ្យល់។ ប្រសិនបើប៊ូតចាប់ផ្តើមរលុង បាតបែក ឬស្នាមដេរបើក ការជួសជុលទាន់ពេលអាចពន្យារអាយុកាល ប៉ុន្តែមិនគួរប្រើក្នុងការប្រកួតដែលត្រូវការសុវត្ថិភាពខ្ពស់ឡើយ។

តាម អង្គការសុខភាពពិភពលោក ការហាត់ប្រាណត្រូវការការគ្រប់គ្រងអាំងតង់ស៊ីតេ និងសុវត្ថិភាពសមរម្យ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើមានការឈឺកជើង ជង្គង់ ឬបាតជើងជាបន្តបន្ទាប់ សូមបញ្ឈប់ការប្រើ និងពិគ្រោះអ្នកជំនាញវេជ្ជសាស្ត្រ ជំនួសការបង្ខំលេងបន្ត។

តើប៊ូតថ្លៃជាងមានន័យថាល្អជាងឬទេ?

ប៊ូតថ្លៃជាងមិនមានន័យថាសមជាងទេ ព្រោះតម្លៃអាចមកពីសម្ភារៈកម្រិតកំពូល ការរចនា ឬម៉ាក មិនមែនពីភាពសមនឹងជើងរបស់អ្នកឡើយ។ ម៉ូដែលកម្រិតមធ្យមដែលមានបាតត្រឹមត្រូវ និងទំហំសម អាចផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពល្អជាងម៉ូដែលកំពូលដែលចង្អៀត ឬប្រើខុសទីលាន។

ជាជម្រើសជាក់ស្តែង អ្នកលេងធម្មតាគួរចែកថវិកាទៅលើស្បែកជើងទីលានត្រឹមត្រូវ ស្រោមជើងល្អ និងការថែទាំ ជំនួសការបង់ថ្លៃបន្ថែមសម្រាប់ទម្ងន់ស្រាលបំផុត។ ម៉ាក អាឌីដាស នីកេ និង ភូម៉ា សុទ្ធតែមានស៊េរីច្រើនកម្រិត ដូច្នេះសូមប្រៀបធៀបតារាងសម្ភារៈ បាត និងការធានា មុនសម្រេចចិត្ត។

របៀបថែទាំឧបករណ៍បាល់ទាត់ឱ្យប្រើបានយូរ

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ តើជម្រើសណាដែលសមបំផុត?

ជម្រើសសមបំផុតគឺស្បែកជើងដែលត្រូវនឹងទីលាន ទំហំជើង និងរបៀបលេងរបស់អ្នក មិនមែនម៉ូដែលដែលមានតម្លៃខ្ពស់បំផុតឡើយ។ ចាប់ផ្តើមពីការកំណត់ថាទីលានជាស្មៅធម្មជាតិ ស្មៅសិប្បនិម្មិត ឬក្នុងសាលា បន្ទាប់មកវាស់ជើងនៅពេលល្ងាច និងសាកជាមួយស្រោមជើងប្រកួត។ ពិនិត្យចន្លោះ ៥–១០ មីលីម៉ែត្រ ការចាក់សោរកែងជើង និងភាពមិនរអិលពេលប្តូរទិស មុនពេលទិញ។

សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម ប៊ូតដែលមានការគាំទ្រល្អ និងភាពធន់គួរត្រូវបានដាក់មុនទម្ងន់ស្រាល។ សម្រាប់កីឡាករកម្រិតខ្ពស់ អាចជ្រើសសម្ភារៈស្តើង ឬម៉ូដែលដែលផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងបាល់ ប៉ុន្តែត្រូវរក្សាសុវត្ថិភាពជាចំណុចស្នូល។ ការវិភាគក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងព័ត៌មានពី ការវិភាគក្រុម អាចជួយអ្នកយល់ពីតម្រូវការឧបករណ៍តាមតំណែងបានល្អជាងការតាមម៉ូដ។

ប្រសិនបើអ្នកត្រៀមធ្វើបញ្ជីប្រៀបធៀបស្បែកជើង សូមប្រើជំហានទាំងនេះមុនការទិញចុងក្រោយ។

ពិនិត្យជម្រើសរបស់អ្នក

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើស្បែកជើងបាល់ទាត់គឺជាអ្វី?

ចម្លើយ៖ ស្បែកជើងបាល់ទាត់គឺជាស្បែកជើងកីឡាដែលរចនាឡើងសម្រាប់ការរត់ ប្តូរទិស និងទាត់បាល់លើទីលានជាក់លាក់។ វាមានបាតខុសគ្នាតាមប្រភេទផ្ទៃ ដូចជា អេហ្វជី សម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ អេជី សម្រាប់ស្មៅសិប្បនិម្មិត និងអ៊ីន សម្រាប់ក្នុងសាលា។ ចំណុចសំខាន់គឺការចាប់ទីលាន ភាពសម និងការការពារជើង មិនមែនរូបរាងតែមួយទេ។ សូមពិនិត្យច្បាប់ទីលាន និងសុវត្ថិភាព មុនពេលប្រើ។

សំណួរ៖ តើត្រូវជ្រើសស្បែកជើងបាល់ទាត់តាមជំហានណា?

ចម្លើយ៖ ត្រូវជ្រើសតាមលំដាប់ ប្រភេទទីលាន ទំហំជើង បាត សម្ភារៈ និងតួនាទីកីឡាករ។ វាស់ជើងនៅពេលល្ងាច ដោយពាក់ស្រោមជើងដែលប្រើពេលប្រកួត ហើយរក្សាចន្លោះខាងមុខប្រហែល ៥–១០ មីលីម៉ែត្រ។ បន្ទាប់មកដើរ រត់ និងប្តូរទិសរយៈពេលយ៉ាងហោចណាស់ ១០ នាទី ដើម្បីពិនិត្យកែងជើង និងសម្ពាធលើម្រាមជើង។ កុំទិញដោយផ្អែកលើម៉ាក ឬតម្លៃតែមួយ។

សំណួរ៖ តើអ្វីជាភាពខុសគ្នារវាងប៊ូតអេហ្វជី និងអេជី?

ចម្លើយ៖ ប៊ូតអេហ្វជីមានប៊ូតវែង និងតិច សម្រាប់ស្មៅធម្មជាតិ ខណៈប៊ូតអេជីមានប៊ូតច្រើន និងខ្លីជាង សម្រាប់ស្មៅសិប្បនិម្មិត។ ការប្រើអេហ្វជីលើស្មៅសិប្បនិម្មិតអាចបង្កការជាប់ខ្លាំង និងបង្កើនកម្លាំងបង្វិលទៅកជើង។ ប្រសិនបើអ្នកលេងលើទីលានពីរប្រភេទជាប្រចាំ ម៉ូដែលអេហ្វជី/អេជីអាចជាជម្រើសកណ្ដាល ប៉ុន្តែត្រូវពិនិត្យការណែនាំរបស់ក្រុមហ៊ុន។ សម្រាប់ក្នុងសាលា មិនគួរប្រើអេហ្វជី ឬអេជីទេ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីស្បែកជើងបាល់ទាត់ថ្មីធ្វើឱ្យឈឺកែងជើង?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុភាគច្រើនគឺស្បែកជើងមិនសម ទំហំខុស សម្ភារៈរឹង ឬការចាប់ផ្តើមប្រើរយៈពេលយូរពេក។ ប្រើវាក្នុងការហាត់ស្រាល ២–៣ ដង ម្តងប្រហែល ២០–៣០ នាទី ហើយពិនិត្យតំបន់កកិតក្រោយពេលហាត់។ ប្រសិនបើមានពងបែក ឈឺហើម ឬឈឺជាប់លាប់ សូមបញ្ឈប់ការប្រើ និងពិនិត្យទំហំ ឬពិគ្រោះអ្នកជំនាញ។ កុំបង្ខំប្រើដោយសង្ឃឹមថាស្បែកជើងនឹងសមដោយខ្លួនឯង។

សំណួរ៖ តើស្បែកជើងបាល់ទាត់ល្អត្រូវចំណាយប៉ុន្មាន?

ចម្លើយ៖ តម្លៃសមរម្យអាស្រ័យលើកម្រិតប្រើប្រាស់ ប៉ុន្តែអ្នកលេងធម្មតាមិនចាំបាច់ទិញម៉ូដែលកំពូលឡើយ។ គួរប្រៀបធៀបបាត សម្ភារៈ ការធានា និងភាពសម មុនពេលប្រៀបធៀបតម្លៃ។ ម៉ូដែលកម្រិតមធ្យមដែលត្រូវនឹងទីលានអាចមានប្រយោជន៍ជាងម៉ូដែលថ្លៃដែលប្រើខុសផ្ទៃ។ ចំណាយបន្ថែមលើស្រោមជើងល្អ និងការថែទាំក៏អាចជួយបន្ថែមអាយុកាលបានដែរ។

សំណួរ៖ តើអាចប្រើស្បែកជើងមួយគូសម្រាប់ទីលានគ្រប់ប្រភេទបានទេ?

ចម្លើយ៖ មិនគួរប្រើស្បែកជើងមួយគូសម្រាប់ទីលានគ្រប់ប្រភេទទេ ព្រោះបាតនីមួយៗត្រូវបានរចនាសម្រាប់ការចាប់ទីលានខុសគ្នា។ អ្នកលេងដែលប្រើទាំងស្មៅធម្មជាតិ និងស្មៅសិប្បនិម្មិតគួរមានយ៉ាងហោចណាស់ប៊ូតអេហ្វជី និងអេជី ឬជ្រើសម៉ូដែលដែលក្រុមហ៊ុនបញ្ជាក់ថាប្រើបានទាំងពីរ។ សម្រាប់ការលេងក្នុងសាលា ត្រូវប្រើបាតរាបអ៊ីន ឬអាយស៊ី ដើម្បីកុំឱ្យបាតខូច និងកាត់បន្ថយការរអិល។